Mijn naam is
Frank Boon.

Mijn verhaal

Ik schrok me kapot. Ik zat naar mijn computerscherm te kijken. Toen ik ineens wazig begon te zien…

Mijn eerste gedachte? 'Naar de opticien! Er is iets mis met mijn lenzen!'

Bij de opticien bleek echter al heel snel dat dàt het niet was. Ik begreep er niks van…

Een dag later bezocht ik toevallig een presentatie van een vriendin van me. Ze vertelde over haar burn-out. En raad eens wat één van de eerste signalen was bij haar?

Ze begon wazig te zien.

WAT?!! Hoe kan dat nou?

Het voelde enorm confronterend. Ik werkte altijd vanuit mijn passie en ik dacht dat als je alleen maar dingen doet die je leuk vindt, dat je dan eindeloze energie hebt. En dat als je een goede werk-privé balans hebt, het wel goed komt.

Ik had het fout.

Er was namelijk één ding waar ik me op had verkeken…

Als je passie combineert met een enorme drive, creëer je een gevaarlijke cocktail. Je komt dan niet weg met alleen een goede werk-privé balans.

Want het is niet zo dat als je thuiskomt, er ineens geen 'werk' meer is.

Dat als je thuiskomt, er ineens geen verplichtingen meer zijn.

Dat als je thuiskomt, er geen vrouw thuis is die aandacht verdient.

Dat als je thuiskomt, er geen kinderen zijn die je aandacht willen.

Nee. Als je thuis komt van je werk, stopt het werk en stoppen de verplichtingen niet. Sterker nog, die gaan op een ander niveau gewoon weer verder.

Dus als je werk stopt en je privé-tijd ingaat, wilt dat niet zeggen dat je het dan gelijk rustig hebt.

Het gaat dus in mijn optiek helemaal niet om je werk-privé balans. Het gaat om de 'inspanning-ontspanning balans'.